Początek lat 50. Manchester United witał optymistycznie - po pierwszym ważnym triumfie nowej drużyny Matta Busby'ego, która w 1948 roku zdobyła Puchar Anglii. Niestety, kłótnia w szatni spowodowała odejście Johnny'ego Morrisa do Derby County, a Charlie Mitten postanowił wyjechać do Kolumbii, by tam prezentować swój niebanalny talent. Kibice byli zaniepokojeni, jednak szybko zostali udobruchani.

Wielki plan szkockiego menedżera polegał na promowaniu młodych zawodników, których rekrutował i oszlifowywał w późnych latach 40. Pierwszym piłkarzami, o których prasa po raz pierwszy napisała "dzieciaki", byli Jackie Blanchflower i Roger Byrne. W sezonie 1951/1952, który był dla nich debiutem, Manchester United został mistrzem Anglii pierwszy raz od 1911 roku.

W sezonach 1955/1956 i 1956/1957, Byrne wznosił puchar za wygranie The Championship już jako kapitan wspaniałego, silnego i młodego zespołu, w którym grało coraz więcej zawodników pochodzących z akademii Busby'ego. Eddie Colman, Mark Jones i David Pegg regularnie występowali w pierwszej jedenastce United. Doświadczenie zebrali w rozgrywkach o FA Youth Cup. Od momentu jego powstania, czyli od 1953 roku, Manchester zdobył je pięć razy z rzędu.

Jednakże nie wszystkie talenty pochodziły ze szkółki United. Menedżer zespołu z Old Trafford równie chętnie sięgał po zawodników z innych klubów, o czym świadczyły choćby kosztowne transfery doświadczonych i przede wszystkim sprawdzonych Tommy'ego Taylora i bramkarza, Harry'ego Gregga.

Kolejnym, niezwykle utalentowanym piłkarzem, który wybijał się na tle kolegów, zarówno w klubie, jak i reprezentacji, był Duncan Edwards. Nastolatek pochodzący z Dudley był tak silny, uzdolniony i dojrzały, że Mattowi Busby'emu trudno było trzymać go poza pierwszym składem United. W kwietniu 1953 roku, mając zaledwie 16 lat i 185 dni, Edwards jako najmłodszy gracz w historii zadebiutował w First Division.

Jednym ze spotkań, które potwierdziły wspaniałą erę "dzieciaków Busby'ego", był pojedynek z Arsenalem na Highbury, rozegrany 1 lutego 1958 roku. Na stadionie wypełnionym ponad 63 tysiącami widzów, "Czerwone Diabły" pokonały "Kanonierów" 5:4 po golach Edwardsa, Taylora (dwa), Bobby'ego Charltona i Dennisa Violleta.

Niestety, mecz, który był prawdopodobnie najlepszym, jaki rozegrano na angielskiej ziemi, był jednocześnie ostatnim dla drużyny Manchesteru United, występującej w takim składzie. Podopieczni Busby'ego prosto z Highbury wylecieli na kontynent, by rozegrać mecz rewanżowy z Crveną Zvezdą w rozgrywkach o Puchar Europy. United znów pokonali rywali 5:4, tym razem w całym dwumeczu, jednak świętowanie podczas drogi powrotnej zostało brutalnie przerwane.

Po zatankowaniu paliwa w Monachium 6 lutego 1958 roku, samolot z drużyną Manchesteru United na pokładzie, uległ katastrofie. Maszyna rozbiła się tuż za pasem startowym niemieckiego lotniska. W wypadku zginęły 22 osoby, w tym siedmiu piłkarzy - Byrne, Colman, Jones, Pegg, Taylor, Geoff Bent i Liam Whelan. Duncan Edwards zmarł piętnaście dni później w szpitalu, w wyniku odniesionych obrażeń. Klub, miasto Manchester, a także cała piłkarska Anglia, pogrążyły się w długotrwałej żałobie. Wydawało się niemożliwe, by Manchester United kiedykolwiek podniósł się po tak ogromnej stracie.

Podczas gdy Busby walczył o życie po odniesieniu poważnych ran w katastrofie, drużyna odbiła się od dna i pod przewodnictwem Jimmy'ego Murphy'ego w maju 1958 roku dotarła do finału Pucharu Anglii. United niestety przegrali na Wembley z Boltonem Wanderers, 12 miesięcy po porażce z Aston Villą w finale tych samych rozgrywek.

W kolejnym sezonie ligowym (1958/1959), Manchester United ponownie zajął drugą lokatę. W tamtym momencie drużyna znów znalazła się w okresie przejściowym, a Matt Busby rozpoczął budowę nowej, wielkiej drużyny na następną, wspaniałą dekadę.